Medale IO 2026: Laurence Fournier Beaudry i Guillaume Cizeron sięgają po złoto. Chock/Bates ze srebrem; Gilles/Piorier z brązem.

FMC26, Public domain, Wikipedia

Finał rywalizacji par tanecznych okazał się nie tylko sportowym rozstrzygnięciem, ale przede wszystkim pokazem artystycznej różnorodności na najwyższym poziomie.

Na lodzie spotkały się trzy wyraźnie odmienne wizje — Laurence Fournier Beaudry i Guillaume Cizeron, Madison Chock i Evan Bates oraz Piper Gilles i Paul Poirier udowodnili, że taniec na lodzie nie ma jednego języka. Każda z tych propozycji porywała w inny sposób: od wyrafinowanej narracji i subtelnej kontroli, przez teatralną magnetyczność, po odważną, dynamiczną ekspresję.

Podium par tanecznych IO 2026:

1. Laurence Fournier Beaudry / Guillaume Cizeron (FRA) - 225,82 pkt (PB)

2. Madison Chock / Evan Bates (USA) - 224,39 pkt (SB)

3. Piper Gilles / Paul Poirier (CAN) - 217,74 pkt (SB)

Laurence Fournier Beaudry / Guillaume Cizeron (FRA) wkradli się do rywalizacji ze swoją poetycką maestrią jakieś pół roku temu i solidnie namieszali w tańcach. Najmocniej odczuli to Amerykanie Madison Chock i Evan Bates, którzy przez ostatnie lata byli właściwie jedynymi kandydatami do olimpijskiego złota. Powrót mistrzów wpłynął również na szanse Charlene Guignard / Marco Fabbri (ITA), czyniąc walkę o podium bardzo ciasną.

W tak trudnych okolicznościach Piper Gilles / Paul Poirier (CAN) odnieśli swój wielki triumf – wywalczony przez nich brąz jest dla nich wynikiem absolutnie maksymalnym, przyjmowanym z radością równą wygranej.

🥇 Mistrzowie Olimpijscy Laurence Fournier Beaudry / Guillaume Cizeron (FRA)

Taniec dowolny - The Whale: 135,64 pkt PB

Total: 225,82 pkt PB

Fournier Beaudry/
Cizeron - screen

Dla Guillaume zajmowanie najwyższego stopnia podium nie jest niczym nowym. Nowością jest jednak zwycięstwo odniesione po przerwie — i to u boku nowej partnerki. Z kolei dla Laurence jest to sytuacja, której jeszcze niedawno prawdopodobnie sama się nie spodziewała. Z poprzednim partnerem tworzyła solidny duet, lecz zazwyczaj plasowali się pod koniec pierwszej dziesiątki.

Ich technika była tego dnia bliska perfekcji — w protokołach sędziowskich pojawiło się aż sześć „poziomów czwartych” na dziesięć możliwych elementów, a jakość wykonania mieściła się w przedziale +4 i +5.

Uznanie dla artystycznej perfekcji wielu sędziów wyraziło przyznając "10" w ocenie za komponenty. Najwięcej ich pojawiło się za prezentację oraz dwie za kompozycję.

Posługując się słowami Guillaume’a, taniec został zbudowany na wyraźnym kontraście dwóch części. Pierwsza jest bardziej współczesna — surowa, tajemnicza i niemal wyciszona, budująca napięcie poprzez oszczędność ruchu i atmosferę skupienia. Druga odsłona otwiera się melodyjnie, uderzając „prosto w serce” i pozwalając emocjom wybrzmieć pełniej, z większą swobodą i ekspresją.

Cizeron tłumaczy, że kompozytor (Rob Simonsen) nadał muzyce „wymiar metaforyczny” i „bardzo wodny wszechświat”. To właśnie ten aspekt ich zainspirował – praca z żywiołem wody, jego organicznością i emocjami, które niesie (Skate Info Glace, Olympics.com).

W tej eterycznej wizji Laurence przeobraża się w eteryczną muzę, a ich partnerstwo nabiera lekkości i płynności, sprawiając wrażenie, jakby unosili się ponad taflą. Całość tworzy sugestywny, niemal mistyczny dialog ruchu i muzyki, w którym kontrast staje się głównym nośnikiem emocji.

🥈 Wicemistrzowie Olimpijscy Madison Chock / Evan Bates (USA)

Taniec dowolny - Paint It Black: 134,67 pkt SB
Total: 224,39 pkt SB

Chock/ Bates - screen

Odważnie połączyli rockową ekspresję Paint It Black z ognistym duchem flamenco. To jest niewiarygodne, jak potrafią nadać muzyce wyrazistości. A przecież to muzyka z tych, co – jak często powtarzam – pozwala się za nią ukryć. Ale nie im. Chock i Bates nigdy nie chowają się za dźwiękami – ich żar, pasja i pewność ruchu przebijają się przez wszystko, i to bez cienia sztuczności.

Madison i Evan zdobyli sześć poziomów 4, zdobywając taką samą ocenę bazową co Francuzi (46,79 pkt). Sprawa rozstrzygnęła się w ocenie za jakość oraz w komponentach. Amerykanie w sumie uzyskali trzy dziesiątki za performance.

Spódnica Madison budzi u mnie mieszane odczucia.

Sam pomysł jest trafiony — matador potrzebuje swojej płachty — i ogólnie stroje dobrze wpisywały się w charakter choreografii. Ponadto przez większość programu Madison potrafiła włączyć falujący materiał w część opowieści, jako integralny element narracji o ogniu, sile i emocjach, jednak bywały momenty, gdy widać było, że spódnica wymaga od niej dodatkowej kontroli — w sumie bardziej, jakby się nią męczyła.

W przeciwieństwie do przejazdu w zawodach drużynowych, tym razem para zaprezentowała się z większą rezerwą. W rywalizacji zespołowej ich taniec miał charakter bardziej widowiskowy — sprzyjała temu mniejsza presja i nieobecność najgroźniejszych rywali. Tutaj stawka była zdecydowanie wyższa, co przełożyło się na bardziej kontrolowaną, zachowawczą interpretację.

🥉 Brązowi medaliści Piper Gilles / Paul Poirier (CAN)

Taniec dowolny - Vincent: 131,56 pkt SB

Total: 217,74 pkt SB

Gilles/ Poirier - screen

Niezależnie od zamieszania wokół rywali, Piper i Paul opowiedzieli na lodzie przede wszystkim własną historię — cichą, skupioną, jakby zawieszoną poza zgiełkiem rywalizacji. W tamtym momencie, dla nich świat przestał istnieć — sunęli po tafli, prowadzeni wyłącznie przez muzykę, pochłonięci impresją Gwieździstej Nocy - Vincenta Van Gogha. Zadbali też o szczegół z życiorysu malarze i w pewnym momencie można było dostrzec, jak Paul zasłania (odcina) ucho.

Dopiero, gdy muzyka ucichła a rzeczywistość wróciła do ich świadomości — całe wyciszenie ustąpiła miejsca czystej, niepohamowanej euforii. Emocje były tak potężne, że zalały całą kanadyjską widownię łzami wzruszenia. Paul — zazwyczaj rozbawiony i w żartobliwym nastroju — nie zdołał zapanować nad silnymi przeżyciami, ukazując światu, jak wielką wagę miał dla nich ten moment.

Niezależnie od zamieszania wokół rywali, Piper i Paul zaprezentowali przede wszystkim swoją opowieść — spokojną, skupioną, jakby odciętą od zgiełku rywalizacji. Nie oglądali się na innych, pozwalając, by muzyka i ruch prowadziły ich własnym torem. Ta wierność sobie rozkwitła na lodzie brązem, który miał blask złota.

W technice było jak wyżej 😉 . Sześć poziomów 4 i nota bazowa 46,79 pkt. W komponentach pojawiła się jedna "10".

~*~

Choć sportowa klasyfikacja ustawiła zawodników w określonej kolejności, finał był przede wszystkim świętem interpretacji. Także pozostałe pary wniosły na taflę własne, pełne charakteru opowieści — od klasycznych form po futurystyczne wizje. Nawet jeśli nie wszystkie programy przełożyły się na najwyższe noty, każdy występ niósł ze sobą wyraźny przekaz, talent i osobowość, przypominając, że w tańcach na lodzie rywalizacja zawsze idzie w parze ze sztuką.

Trudno było nie zachwycić się liryczną interpretacją muzyki z filmu Diamanti w wykonaniu Charlene Guignard i Marco Fabbriego (ITA/ 209,58 4 miejsce).

W stawce znalazły się też widowiska inspirowane Szekspirem, jak np. amerykańsko-brytyjsko-szwedzkie wariacje na temat Romea i Julii. Najbliżej klasyczną wersję tj. Romeo and Juliet Op. 64 zaprezentowali Emilea Zingas / Vadym Kolesnik (USA/ 206,72 pkt PB/ 5.miejsce).

Równie silne wrażenie pozostawił elektryzujący program 6. Allison Reed i Saulusa Ambruleviciusa do God Is a DJ i We Come 1, pełen klubowej energii i rytmicznego pulsu. Z kolei 7. Lilah Fear i Lewis Gibson zabrali widzów w melancholijną podróż do szkockiej tradycji w The Bonnie Banks of Loch Lomond, pokazując bardziej nostalgiczne oblicze tańca, czy też żarliwa, czeska Malagueña.

Momentami na tafli było mrocznie, wzruszająco i zabwanie, co dodatkowo podkreślało stylistyczne bogactwo finału.

Sportowa dramaturgia nie była mniej intensywna: Włosi awansowali z piątego na czwarte miejsce, choć początkowo nic na to nie wskazywało. Marco miał problemy w twizzlach — element został zaliczony jedynie na poziom 3 — jednak para utrzymała wysoką jakość pozostałych elementów.

Na układ tabeli wpłynęły także błędy rywali. Brytyjczycy Fear/Gibson stracili cenne punkty, gdy Lilah zachwiała się w twizzlach (również poziom 3), co przełożyło się na niższe komponenty. Ich taniec został ostatecznie sklasyfikowany dopiero jako dwunasty w stawce — wynik, który pokazał, jak bezlitosna potrafi być finałowa rywalizacja.

~*~

Ok. Już kończę, bo to miał być czas tylko dla medalistów. 😂

______________________

➨ Oficjalna strona Igrzysk Olimpijskich Milano-Cortina-2026 >>> TUTAJ
➨ Terminarz — Łyżwiarstwo Figurowe >>> TUTAJ
➨ Szczegółowe wyniki łyżwiarstwa figurowego >>> TUTAJ

Editorial use only:
Logo Igrzysk Olimpijskich 2026, źródło: Wikipedia, Oficjalna Strona Igrzysk Olimpijskich