Kiedy Europa z zapartym tchem oglądała zmagania swoich zawodników, na drugim kontynencie rozegrały się krajowe mistrzostwa Stanów Zjednoczonych. Dlaczego ich wyniki są istotne?! Odpowiedź jest prosta - bo to oni będą wdzierać się na podium MŚ już w marcu, ponadto surowy regulamin mówi, że tylko najlepsi jadą na MŚ, a że USA ma w czym wybierać to i rywalizacja ostra.
 |
| Ryan Bradley |
Przechodząc do konkretów, z impetem w głąb po rewelacyjnym SP (bo FP już oceniony na 4 miejsce) na pierwsze miejsce wdarł się Ryan Bradley - to musiała być wielka niepodziana i ogromny szok, po roku przerwy powrócił i zwyciężył - zdarzało się to pierwszy raz w jego karierze, bo w poprzednich sezonach, zajmował najbardziej nielubiane przez zawodników 4 miejsce. Na drugim miejscu uplasował się (mnie nie znany jeszcze Junior) Richard Dombush, a na trzecim Ross Miner, który pojawił się na NHK zajmując dziewiątą lokatę. Niestety Jeremy Abbot - musiał obejść się bez medalu, choć w poprzednich dwóch sezonach przywoził złoto.
 |
| Alissa Czisny |
U pań zdobywczyni złotego medalu w finale GP, potwierdziła swoją formę (chociaż po samym SP była druga) i tak Alissa Czisny z pewnością będzie się liczyć w światowej czołówce. Zaraz za nią znajduje się Rachael Flatt, a następnie znana dobrze postać Mirai Nagasu.
 |
| Caitlin Yankowskas / John Coughlin |
Pary Sportowe stoczyły bój o podium niemniej jednak Caitlin Yankowskas / John Coughlin - nie pozwoliła się zdetronizować ze swój 1 pozycji zarówno po SP jak i po FP. Chociaż na zawodach z cyklu GP zajmowali 3 i 4 miejsce. Natomiast na swój srebrny medal zapracowali Amanda Evora / Mark Ladwig, a brąz przypadł w udziale
Caydee Denney / Jeremy Barrett - chociaż po SP byli na miejscu 4-tym.
W parach tanecznych nikogo nie zdziwił rozkład pierwszych miejsc: Złoto dla Meryl Davis / Charlie White a srebro dla rodzeństwa: Maia Shibutani / Alex Shibutani. Brąz powędrował do
Madison Chock / Greg Zuerlein, którzy bronili zaciekle swojego trzeciego miejsca w dwóch etapach konkurencji.
 |
| Meryl Davis i Charlie White |
Patrząc na poprzednie wyniki z MŚ, Ameryka ma prawo wystawić dwóch panów, dwie panie, dwie pary sportowe oraz trzy pary taneczne.
Od obecnego sezonu (tj. 2014/15) Lombardia Trophy należy do zawodów typu ISU Challenger Series, a to z kolei oznacza, że można na nich uzyskać oficjalne minimum kwalifikacyjne. 
Pierwszy dzień zmagań w Japonii najlepiej zakończył się dla reprezentantów Kanady bowiem Tessa Virtue / Scott Moir oraz Meagan Duhamel / Erick Radford prowadzą w swoich konkurencjach. Natomiast Kirsten Moore-Towers / Dylan Moscovitch mają szansę na wicemistrzostwo par sportowych.
