ME 2026: Petrokina niepokonana, Kurakova z rekordem sezonu w najlepszej dziesiątce

Niina Petrokina (EST / 216,14 pkt) Mistrzynią Europy 2026!

Jak ona tego dokonała?! 😉 😉

Po raz drugi z rzędu sięgając po tytuł mistrzyni Europy, potwierdziła, że potrafi nie tylko budować formę na najważniejszy moment sezonu, ale też udźwignąć presję faworytki. W Sheffield nie tylko obroniła tytuł, ale zrobiła to w oszałamiającym stylu, poprawiając swój rekord życiowy o blisko 8 pkt.

Zgodnie z przewidywaniami, po programach krótkich, w finale nastąpiły przetasowania, a o losach medali — obok oczywistej formy — przesądziły siła charakteru, doświadczenie i niezbędny łut szczęścia.

Wicemistrzynią została Loena Hendrickx (BEL/ 191,26), dla której to już czwarty medal Mistrzostw Europy w karierze, a drugi srebrnego koloru. 

Trzecia Lara Naki Gutmann (ITA/ 186,87) na podium ME zadebiutowała w roli brązowej medalistki.

Ekaterina Kurakova z trzema rekordami sezonu i łączną notą 175,15 pkt zajęła 9. pozycję.

Podwójna tryumfatorka

1. Niina Petrokina (EST) - 216,14 pkt PB

Program dowolny: Diuna (soundtrack) - 145,53 pkt PB (1. miejsce)

— zachowany program do muzyki z filmu „Diuna”, tym razem wykonała bezbłędnie – bez przypadkowego upadku, który przytrafił się rok temu.

Estonka precyzyjnie wywiązała się z złożonej choreografii, w której każdy ruch ramion i każde ustawienie ciała miało swoje uzasadnienie w gęstej, niemal mistycznej atmosferze ścieżki dźwiękowej Hansa Zimmera.

Jej interpretacja była stonowana, pozbawiona zbędnej egzaltacji, co wpisało się w surowy i monumentalny charakter muzyki. Chociaż, trochę emocji by się przydało…

W programie Niina wykonała siedem skoków potrójnych. Na początku programu zaprezentowała kombinację 2A+3T; w premiowanym czasie sekwencję 3Lz+2A+2T oraz kombinację 3F+2T. Za elementy pozaskokowe uzyskała 4. poziomy trudności.

2. Loena Hendrickx (BEL) - 191,26 pkt

Program dowolny: La Alegría — 127,92 pkt (3. miejsce)

— jej program to przede wszystkim misternie skonstruowana całość choreograficzna – bez miejsca na przypadkowość i swobodę. Interpretując (rzewną) muzykę osadzoną na pograniczu flamenco i tanga argentyńskiego, zawodniczka zachowała pełną kontrolę nad rytmem i emocją, tworząc dojrzałe i wyrafinowane widowisko.

W warstwie skokowej wykonała pięć skoków potrójnych, w tym trzy z pozytywnym GOE (3F+2T, 3F, 3S), ponadto dwa razy sięgnęła po 2A. Pozostając przy pozytywnym GOE, jej kombinacja 3Lz+2T, pomimo kłopotów z krawędzią w lutzu, również wyszła jej na plus.

Awans Loeny z 5. na 2. miejsce to dowód na jej niepodrabialną i wysublimowaną stronę artystyczną. Mimo słabszego momentu w kombinacji (3Lz ”e”+1T+2Lo), Belgijka udowadnia, że wciąż należy do ścisłej czołówki.

3. Lara Naki Gutmann (ITA) - 186,87 pkt

Program dowolny: Jaws (soundtrack) — 123,12 pkt (4. miejsce)

— mroczny klimat kultowych Szczęk — oznaczany przez fanów hasztagiem „SharkNaki” — był popisem jej umiejętności budowania napięcia oraz artystycznej łagodności.

Wskakując na podium z 4. pozycji po programie krótkim, nawet z tymi usterkami w programie dowolnym, Gutmann potwierdziła, że jest najpewniejszym punktem swojej kadry.

[Spojler Anna Pezzetta (ITA/ 177,14 pkt) spadła z 3. na 8. miejsce]

Lara w programie czysto wykonała trzy z siedmiu zaplanowanych skoków potrójnych. Były to: 3Lo w kombinacji z 2T, 3T w sekwencji z 1A oraz 3S kończący trójkombinację 3Lz+1Eu+3S. Pozostałe cztery próby miały jednak swoje „chwile słabości”. Po wykonanych solo 3Lz oraz 3F zawodniczkę wyraźnie przekręciło, co skończyło się wyratowaniem skoków przez step-out, natomiast 3Lo solo zakończyła niefortunnym „piruetem” na lodzie.

Zarówno Loena Hendrickx, jak i Lara Naki Gutmann mają już w tym sezonie na koncie znacznie lepsze wyniki, przekraczające barierę 204 punktów. Fakt, że tym razem do srebrnego i brązowego medalu wystarczyły noty w okolicach 190 i 186 punktów, najlepiej obrazuje, jak ogromna presja towarzyszyła solistkom w finale.

Miejsca 4—6: Bez katastrof, choć nie bez błędów

Wyjątkiem od reguły była 4. Niina Pinzarrone (BEL/ 185,40 pkt/ SB) – która upadła po 3Lo i to właśnie ona najboleśniej przekonała się o braku korzystnego splotu wydarzeń, której do utrzymania choćby najniższego stopnia podium zabrakło niespełna 1,5 punktu.

Ósma nota za sam program dowolny była w dużej mierze konsekwencj słabszych kombinacji (zamiana 3+2 na 3+1) oraz serii problemów z rotacją. Zawodniczka, znana z kłopotów z dokręcaniem skoków, trzykrotnie otrzymała oznaczenie „<” (brak o ponad 1/4 obrotu) oraz trzykrotnie „q” (mniej niż 1/4). Podjęła się próby wykonania kombinacji 3Lz+3T, ale poważnie dokręciła toeloopa. W efekcie spadła z 2. miejsca „tylko” i „aż” na czwarte.

Imponujący awans zanotowała 5. Anastasiia Gubanova (GEO/ 184,36), która z 11. miejsca po programie krótkim przesunęła się na piątą pozycję. Jej program dowolny był drugim najlepszym w stawce. Jako jedna z dwóch solistek czysto wykonała kombinację 3+3, a dokładnie 3F+3T.

Jednak brak pełnej rotacji w trzech skokach znacząco obniżył potencjalny wynik i ostatecznie nie odrobiła strat do podium.

Stawkę zawodniczek z notą powyżej 180 punktów zamknęła 6. Sarina Joos (ITA/ 180,84 pkt) — trzecia z Włoszek uzyskała drugą najwyższą notę techniczną zawodów (66,35 pkt). Dopracowanie wymagają komponenty, które wciąż odstają od poziomu liderek.

Miejsca 7-12: Zadecydowały detale, nie upadki

Miejsca od 7. aż do 12. to prawdziwa „loteria detali” – zawodniczki nie popełniały rażących błędów (nie było upadków), jednak o ostatecznej kolejności zdecydowały drobne odjęcia za nieczyste krawędzie (!), dokręcanie skoków (q), czy asekuracja nogą wolną.

7. Kimmy Repond (SUI/ 177,89 pkt i SB) — poprawnie wykonała tylko trzy z siedmiu zaplanowanych skoków potrójnych.

8. Anna Pezzetta (ITA/ 177,14 pkt) — choć zaprezentowała cztery czyste skoki potrójne, o wyższej nocie nie pozwoliła myśleć zbyt duża liczba skoków podwójnych.

W tej grupie na 9. miejscu rywalizację zakończyła Ekaterina Kurakova (175,15 pkt), osiągając przy tym swój rekord sezonu.

10. Iida Karhunen (FIN/ 174,49 pkt): Zamknęła pierwszą dziesiątkę, notując imponujący awans z 16. miejsca po programie krótkim. Finka zaprezentowała pięć czystych skoków potrójnych i jako zaledwie druga w całej stawce (obok Gubanovej) wykonała trudną kombinację 3F+3T.

**Warto zauważyć, że więcej kombinacji 3+3 w Sheffield nie oglądaliśmy. Ale spokojnie – najważniejsza impreza sezonu dopiero przed nimi. 😉

Świetny występ zaliczyła także 11. Julia Sauter (ROU/ 174,37/ PB) — zdobyła szóstą oceną za FP (121,84/ PB).

~*~

9. Ekaterina Kurakova (POL) - 175,15 pkt SB

Trzeba wyraźnie zaakcentować, że w porównaniu do poprzednich, trudnych startów w tym sezonie, Katia pojechała program zdecydowanie pewniej i stabilniej. Wyraźnie wspięła się na szczyt swoich obecnych możliwości, co zaowocowało aż trzema rekordami sezonu (w programie krótkim - 58,08 pkt, dowolnym 117,07 pkt oraz nocie łącznej).

Dramatyczny, teatralny materiał z „Moulin Rouge!”, oparty na wyrazistej dynamice i ostrych kontrastach muzycznych, pozwolił Katii w pełni zaprezentować różnorodność środków ekspresji (wideo FP) Płynnie przechodząc od miękkich, lirycznych fragmentów do gwałtownych, nasyconych emocją kulminacji, stworzyła widowisko — spójne, intensywne i sugestywne.

W warstwie technicznej program rozpoczęła od sekwencji 3Lz+2A (o wartości bazowej 9,20 pkt; dla porównania kombinacja 3F+3T to 9,50). W dalszej części wpisała się w trend układów 3+2 (3T+2T), a także w serię oznaczeń „!” i „q”. Łącznie czysto wykonała trzy skoki potrójne, natomiast wszystkie elementy pozaskokowe uzyskały najwyższy, czwarty poziom trudności.

Szkoda tego 1 pkt odjęcia za przekroczenie czasu programu. Według regulaminu, czas mierzy się, gdy zawodniczka wykonuje ostatni ruch i całkowicie nieruchomieje na lodzie. Być może finałowy ślizg okazał się za długi? 

Dla jasności dodam, że owszem Katia w porównaniu do programu krótkiego spadła o jedną pozycję – już po SP należało się jednak liczyć z tym, że Anastasiia Gubanova dysponuje potencjałem pozwalającym na znaczący awans w programie dowolnym.

~*~

Wyniki z Mistrzostw Europy 2026 >>> TUTAJ

Editorial use only:
Logo Mistrzostw Europy 2026 źródło zdjęcia: strona ISU