ISU CS Nebelhorn Trophy 2026. Kornel czwarty, Noelle ósma.

Noelle Streuli i Kornel Witkowski reprezentowali Polskę na Nebelhorn Trophy w konkurencjach solowych. Kornel otarł się o podium, wywożąc z niemieckiej tafli nowe rekordy kariery. Z kolei dla debiutującej w kategorii seniorów Noelle zdobyte punkty stanowią punkt odniesienia, z którym będą porównywane jej kolejne występy w sezonie.

Złoto w konkurencji pań zdobyła Norweżka - Mia Risa Gomez. Najlepszym solistą, po raz drugi w challegerze 2026, okazał się Aleksandr Selevko z Estonii. W konkurencjach parowych tryumfowali: w tańcach Christina Carreira i Anthony Ponomarenko (USA); w parach sportowych Lia Pereira i Trennt Michaud (CAN).

Konkurencja pań nie należała do najmocniej obsadzonych. W tabeli utworzyły się dwie grupy o zbliżonych wynikach (miejsca 2–5 oraz 6–8). Złoty medal i absolutną dominację zapisała na swoim koncie Mia Rosa Gomez (175,80 pkt). Natomiast poza konkurencją z wynikiem poniżej 100 pkt. znalazła się Sofia Stepcenko (LAT/ 89,83).

Mia Rosa Gomez (NOR) — nie bezbłędna w swoich przejazdach, ale na tyle mocna by odskoczyć rywalkom. Po programie krótkim, gdzie popełniła sporo dokrętek ("q"), "koleżanki" miały jeszcze nadzieje na jej pokonanie, ale ponad 15 pkt przewagi, w zdecydowanie lepszym programie dowolnym, pozbawiło je złudzeń. Biorąc pod uwagę, że druga po SP ze stratą nieco ponad 1 pkt — Logan Higase-Chen (USA)  — w programie dowolnym miała problemy z "dokrętkami" , na dodatek upadła i skończyła poza podium. Natomiast Marina Piredda (ITA), która przed startem była główną rywalką Mii, zepsuła Short i chociaż była drugą w programie dowolnym,  to i tak słabsza o ponad 15 pkt.

W programie krótkim Noelle Streuli po początkowej tremie, ładnie zakończyła Jazz Men kombinacją piruetów na 4. poziomie. Wynik 41,04 pkt plasował ją wówczas na siódmym miejscu. W programie dowolnym sędziom nie umknęły, żadne nieciągłości i musieli sięgnąć po ujemne noty 🙁. Z lekko dodatnim GOE zakończyły się trzy elementy: sekwencja kroków, choreograficzna sekwencja i kombinacja piruetów. W sumie Noella za FP zdobyła 79,24 pkt i spadła na ósmą pozycję. Ale to był debiut 😎

Miejsce	Nazwisko	Wynik
1.	Mia Risa Gomez (NOR)	175,80
2.	Marina Piredda (ITA)	158,04
3.	Fee Ann Landry (CAN)	156,88
8.	Noelle Streuli (POL)	120,28

Kornel Witkowski z pewnością może zaliczyć ten start do bardzo udanych. 

Nieźle zaszalał — w pozytywnym znaczeniu 😀. Jego nowe rekordy kariery wynoszą teraz: 80,27 pkt za SP, 142,42 pkt za FP i łącznie 222,69 pkt. Patrząc na dotychczasowe osiągnięcia, poprzednie rekordy Kornela pochodziły z serii challengera z sezonu 2022/23, odpowiednio za SP i "total" z Warsaw Cup, a za FP z Memoriału Denisa Tena. Były też niższe o około 10 pkt (w sumie o ponad 21 pkt), więc to nie są kosmetyczne zmiany. 

A teraz szczegóły, szczegóły, szczegóły. W programie krótkim popisał się czystymi skokami: kombinacją 3Lz+3T, 3A i 3F. Na końcu, czasami tracił równowagę w piruecie siadanym, ale starał się zamaskować wszystkie zawahania.

Program otworzyła fantastyczna plejada skoków: rozpoczynając od kombinacji 3Lz+3T przez potrójnego axla, potrójnego flipa i na potrójnym rittbergerze kończąc. Później pojawiła się sekwencja 2A+Eu+3S+2A. Jedyną rysą na tym tle był niezamierzony pojedynczy lutz — chociaż nie wiem dlaczego dwóch sędziów oceniło go "na minusie"? Tzn. rozumiem, że po takim "popie" nie przyłożył się pod względem artystycznym do lądowania, ale ogólnie przecież było ładnie 😉

Program krótki — Dark Times — The Weeknd, Ed Sheeran - wideo
Program dowolny — Nuvole Bianche (Ludovico Einaudi) oraz Leave a Light On (Acoustic) Tom Walker - wideo

Dla Aleksandra Selevki jest to drugie zwycięstwo w sezonie. Z notą wyższą o 0,09 pkt niż to miało miejsce na sierpniowych zawodach w USA.

Miejsce	Nazwisko	Wynik
1.	Aleksandr Selevko (EST)	246,24
2.	Genrikh Gartung (GER)	231,39
3.	Francois Pitot (FRA)	224,19
4.	Kornel Witkowski (POL)	222,69

Zwycięzcy konkurencji par tanecznych, Christina Carreira i Anthony Ponomarenko (USA), w "Rytmie i Tańcu" zachwycili rozbłyskiem broadwayowskiego stylu z My Fair Lady. Za sekwencję Golden Waltz przejechaną z niezwykłą elegancją, jako jedyni w stawce, wypracowali trzeci poziom trudności, podczas gdy reszta elementów – z wyjątkiem sekwencji kroków po kole – zgarnęła maksymalne „czwórki”. 

Za taniec dowolny, do poruszającej kompozycji Élégie: O doux printemps d'autrefois i Manon Ballet, zanotowali drugą notę w stawce. Do liderów w FP —rodzeństwa Mrazków — stracili zaledwie 0,10 pkt. Na szczęście dla Ameryknaów tym razem symboliczna strata nie mogła wywołać żadnych kolosalnych szkód w ostatecznym rozrachunku. Ponieważ przewaga z RD wynosiła ponad 14 pkt.

Katerina Mrazkova i Daniel Mrazek (CZE / 174,18) po tańcu rytmicznym zajmowali dopiero 7. miejsce. Jak do tego doszło? 😮

Pierwsza nerwowa sytuacja miała miejsce już na początku sekwencji kroków po kole. Daniel, wykonując obroty, zahaczył łyżwą o wirującą spódnicę Kateriny. Na szczęście partnerka szybko zareagowała i pociągnęła za materiał, uwalniając brata. Nie obyło się jednak bez odjęć.

Drugi, znacznie kosztowniejszy błąd przydarzył im się w elemencie kreatywnym. Podczas wyjścia z podnoszenia Katerina miała wykonać ślizg po lodzie, asekurowana przez partnera. Tym razem również nie wszystko poszło zgodnie z planem — Daniel najechał na materiał spódnicy, hamując ślizg siostry. Katerina straciła równowagę i upadła. Spódnica po raz kolejny stała się nieoczekiwanym przeciwnikiem rodzeństwa, tym razem z dużo poważniejszymi konsekwencjami.

W tańcu dowolnym byli najlepsi, ale na podium się nie znaleźli. Ostatecznie zwycięzcy  Lombardia Trophy,  w Niemczech zajęli 4. pozycję. 

Miejsce	Nazwisko	Wynik
1.	Christina Carreira/ Anthony Ponomarenko (USA)	188,83
2.	Marie-Jade Lauriault/ Romain Le Gac (CAN)	183,40
3.	Holly Harris/ Jason Chan (AUS)	176,04

Brązowi medaliści MŚ 2026, Lia Pereira i Trennt Michaud (CAN), przystępowali do zawodów w roli głównych faworytów. W programie krótkim zaimponowali technicznym przygotowaniem. Pewne skoki – 3T i 3FTh – oraz większość elementów poza-skokowych na 4. poziomie (w tym potrójne podnoszenie twistowe) pozwoliły im odskoczyć stawce o ponad 8 pkt. W programie dowolnym do skoków wkradły się wprawdzie „niedociągnięcia” 😉, ale Kanadyjczycy i tak bez trudu zachowali pozycję liderów.

Występ szwajcarskiego duetu Oxana Vouillamoz / Tom Bouvart to podręcznikowy przykład sportowego dramatu i zaskakującej rehabilitacji. Program krótki rozpoczęli mocno od podnoszenia twistowego na 4. poziomie. Skoki nie należały do udanych, a szczególnie upadek po 3LoTh wiele ich kosztował. No, cóż "upadki po skokach" są niemal naturalnie wpisane w przejazdy 😉. Inaczej jest w przypadku elementów poza-skokowych — tu błąd zawsze jest zaskoczeniem. Tym bardziej, gdy tego błędu nie widać*. Sędzia techniczny widzi więcej i przede wszystkim obserwuje każdy ruch, tak więc Szwajcarzy, nie dopełnili wymagań i stracili piruet. Ostatecznie musieli zadowolić się ostatnim miejscem w stawce.

*czyżby te obroty nie do końca były pełnymi obrotami.

Dla porównania za skoki łącznie stracili 2,25 pkt. Za piruet -  minimum 4,20 pkt.  Tyle wynosi ocena bazowa za kombinację piruetów na 3. poziomie. A przypuszczam, że z łatwością uzyskali by ten trzeci poziom. 

W programie dowolnym całkowicie odcięli się od pechowego short programu. Czysty, energetyczny przejazd do Wicked Game, przyniósł im drugą notę całego segmentu, pokazując, że ich potencjał techniczny i komponentowy jest zupełnie gdzie indziej… 😎 Bohaterzy zmagań awansowali na piąte miejsce.

Podobnie w short programie piruet stracili Karina Akopova i Nikita Rakhmanin (ARM).

Miejsce	Nazwisko	Wynik
1.	Lia Pereira / Trennt Michaud (CAN)	194,48
2.	Audrey Shin / Spencer Akira Howe (USA)	177,83
3.	Jiaxuan Zhang / Yihang Huang (CHN)	167,54

Wyniki Nebelhorn Trophy na stronie ISU >>> TUTAJ

Grafiki i zdjęcia wyłącznie w celach informacyjnych./ Photo - editorial use only.