Francuzi zadbali o efektowne otwarcie zawodów i jeszcze bardziej udany finał. Trudno o bardziej satysfakcjonujące klamry dla gospodarzy!
Pierwsza konkurencja należała do Laurence Fournier Beaudry i Guillaume’a Cizerona, ostatnia – do Adama Siao Him Fa.
Srebro solistów zdobył Kao Mira (JPN), brąz — Minkyu Seo (KOR).
W tym sezonie pary sportowe, chyba zamieniły się rolami z tanecznymi bo po raz kolejny mamy sytuację, gdy podium utrzymało się w niezmiennej kolejności.
Wszystkie trzy segmenty wygrali reprezentanci Gruzji Anastasiia Metelkina i Luka Berulava.
Cały czas na drugim miejscu utrzymywali się "turkusowi" A. Boikova i D. Kolovski. Trzeciego pilnowali A. Hocke / R. Kunkel z Niemiec.
Piętnaście punktów trafiło do brązowej medalistki Igrzysk Olimpijskich Ami Nakai (JPN). Teoretycznie najsilniejsza solistka w stawce — o zwycięstwo musiała się jednak postarać. Te starania skończyły się blisko 17 pkt przewagą.
Drugie miejsce zajęła Anastasiia Gubanova (GEO), trzecie Lara Naki Gutmann (ITA). Finalnie Anastasiię i Larę Naki "poróżniło" mniej niż pół punktu. Czwarta Yuna Aoki (JPN) zamknęła grupę zawodniczek z wynikami powyżej 200 pkt.
Kto inny mógł wygrać jeśli nie oni? Laurence Fournier Beaudry i Guillaume Cizeron (FRA) ponownie popisali się kunsztem i wyobraźnią, którą oddali na tafli.
Drugie miejsce zajęli Diana Davis i Gleb Smolikn (GEO). Trzecie Christina Carreira i Anthony Ponomarenko (USA).
Najwyżej wśród naszych reprezentantów na 11. miejscu, pomimo przygód, uplasował się Władimir Samojłow. Matvii, Julia i Weronika znaleźli się "trochę" niżej.
W konkurencji solistów bezkonkurencyjny okazał się Daniel Grassl. Pomimo kłopotów z trzema pierwszymi poczwórnymi skokami a później nawet z sekwencją kroków, cały czas wyprzedzał rywali, w sumie o jakieś 10 pkt. 😎😂 W pozostałych konkurencjach wygrali Natalie Taschlerova i Filip Taschler oraz Alina Gorbacheva.
Wśród zdominowanych przez zawodników „AIN2” zmagań znalazło się jednak miejsce na najwyższym stopniu podium dla fińskiej pary tanecznej Juulii Turkkili i Matthiasa Versluisa.
Na niższych stopniach podium w konkurencji solistek stanęły odpowiedni na miejscu drugim Yu Jae Kim (KOR), a na trzecim Sofia Samodelkina (KAZ).
Zmagania rozegrano trzech konkurencjach. Rywalizację w tańcach wygrali wspomniani Finowie JuuliaTurkkila i Matthias Versluis. Najlepszym solistką została Alexandra Ignatova (Trusova), a solistą Vladislav Dikidzh.
Katia w swoim pierwszym starcie w sezonie zdobyła 183,76 pkt. Po programie krótkim z notą 66,33 pkt wysunęła się na pozycję liderki. Wynik 117,48 pkt za program dowolny dawał jej trzecią pozycję. Ostatecznie wyszedł „kompromis” 😉.
Druga z Polek Oliwia Strokosz zajęła 12. miejsce. Konkurencję wygrała Olga Mikutina (AUT).
Jakub Lofek z 4. programem krótkim, ze słabiej ocenionym FP ostatecznie zajął 6. pozycję. Wygrał Donovan Carrillo (MEX).
Juniorka Kalina Krakowczyk zawody zakończyła na 20 lokacie.
To już ostatni przystanek na juniorskiej trasie cyklu grand prix tego sezonu.
W Gdańsku rozegrano wszystkie cztery konkurencje. Rywalizację pań zwyciężyła Sumika Kanazawa (JPN). Najlepszym solistą okazał się Denis Krouglov (BEL), natomiast parami, sportową i taneczną, odpowiednio: Anita Mapelli / Noah Quesada Grau (ESP) oraz Arianna Soldati / Nicholas Tagliabue (ITA).
Nasza reprezentacja liczyła trzy solistki, trzech solistów oraz dwie pary taneczne. Najwyższe, 21. miejsce wśród polskich solistek zajęła Aleksandra Janikowska. Wśród solistów Oscar Oliver uplasował się na 11. miejscu, a najlepiej notowaną parą byli Laura Balcerska i David Diadchenko (15. miejsce).
Anastasiia Gubanova (GEO) rozpoczęła od trzeciego miejsca w programie krótkim. Niestety piąty wynik za program dowolny zepchnął ją na czwartą lokatę.
W Słowenii, podobnie jak tydzień temu, rozegrano rywalizację w trzech konkurencjach, a w każdej z nich oglądaliśmy polskich reprezentantów. Najwyższe, 9. miejsce wywalczył Oscar Oliver. W pierwszej piętnastce swoje starty zakończyli Aleksandra Janikowska oraz para Yeva Alekhnovich i Stanisław Borysewicz.
Po zwycięstwo w konkurencji solistów sięgnął Hiro Kaewtathip (THA). Z kolei wśród solistek najlepsza okazała się Hana Bath (AUS).
W rywalizacji par tanecznych na najwyższym stopniu podium stanęli Darya Grimm i Grigorii Rodin (GER).
Noelle Streuli i Kornel Witkowski reprezentowali Polskę na Nebelhorn Trophy w konkurencjach solowych. Kornel otarł się o podium, wywożąc z niemieckiej tafli nowe rekordy kariery. Z kolei dla debiutującej w kategorii seniorów Noelle zdobyte punkty stanowią punkt odniesienia, z którym będą porównywane jej kolejne występy w sezonie.
Złoto w konkurencji pań zdobyła Norweżka - Mia Risa Gomez. Najlepszym solistą, po raz drugi w challegerze 2026, okazał się Aleksandr Selevko z Estonii. W konkurencjach parowych tryumfowali: w tańcach Christina Carreira i Anthony Ponomarenko (USA); w parach sportowych Lia Pereira i Trennt Michaud (CAN).
Trzy konkurencje (bez par sportowych), ale z reprezentantami Polski w każdej z nich. Z taflą zmierzyli się: para taneczna — Zofia Grzegorzewska i Oleg Muratov, jeden solista — Władimir Samoiłow oraz dwie solistki — Karolina Białas i Yelyzaveta Surova.
Najwyższe siódme miejsce dla Polski zdobył Władimir Samoiłow.
Na najwyższych stopniach podium bynajmniej nie było monotematycznie. Zwycięzcy pochodzili z różnych obszarów geograficznych. W śród pań tryumfowała Koreanka , u par tanecznych reprezentanci Hiszpanii (tzn, Brytyjka i Niemiec) Olivia Smart i Tim Dieck oraz mieszkaniec prawie Nibylandii — Evgeni Semenenko.
Spotkanie juniorów w Gruzji odbyło się bez udziału par sportowych. Następne i ostatnie zmagania tych ostatnich zobaczymy w Polsce od 8 października.
Na najwyższych stopniach podium uplasowali się, startujący także w seniorach, Ean Weiler (SUI), para taneczna Ambre Perrier Gianesini/ Samuel Blanc Klaperman (FRA) oraz pewna udziału w finale Yihan Wang (CHN).
Polskę reprezentowała para taneczna. Laura Balcerska i David Diadchenko zajęli 15. miejsce.
Na włoskiej tafli rozegrano trzy konkurencje w ramach zawodów Challenger 2026. Rywalizacja przyniosła medalistom znakomite wyniki: trzech solistów z podium ustanowiło nowe rekordy kariery we wszystkich trzech segmentach, trzy solistki wykonały czyste kombinacje 3Lz+3T w SP. Ponadto dwie solistki z podium poprawiły też swoje życiówki za program krótki.
Na najwyższych stopniach podium uplasowali się Niina Petrokina z Estonii z wynikiem 210,41 pkt, jej rodak Mikhail Selevko, który zgromadził 260,87 pkt, oraz czeska para Katerina Mrazkova i Daniel Mrazkov z dorobkiem 188,61 pkt.
Mei Okada (JPN) zdominowała stawkę, pozostawiając konkurencję daleko za sobą. Shuxian Jin (CHN), z ponad jedenastopunktową stratą, została w tym pościgu daleko w tyle.
W rywalizacji par sportowych o wyrównanym poziomie nie mogło być mowy. Nawet w przypadku zwycięzców – choć ich program dowolny dał im w tym segmencie drugie miejsce – wypracowana wcześniej przewaga pozwoliła utrzymać bezpieczny (ponad 6 pkt) dystans. Najmniejsze różnice dzieliły miejsca od 8. do 10., zamykając się w miniaturowym przedziale nieco ponad 0,6 punktu.
W konkurencji par tanecznych pierwsza czwórka "trzymała" się swoich miejsc. Podobnie (ale nie identycznie 😉) było w ścisłej czołówce solistów, gdzie w pełni zachowano status quo z programu krótkiego — na czele stawki zameldował się Daiya Ebihara (JPN), a zawodnikowi na najniższym stopniu podium nie zaszkodził czwarty wynik w programie dowolnym.
Jedenaście par stanęło do rywalizacji o medale serii Challenger w USA. Z wyraźną przewagą wygrali Rosjanie (AIN2). Jednak to co się działo na niższych szczeblach było bardziej emocjonujące.
Ostatecznie srebro i brąz zdobyli reprezentanci gospodarzy Audrey Shin i Spencer Akira Howe oraz Katie McBeath i Balazs Nagy.
Największą liczbę medali na CS Kinoshita Group Cup zdobyli Rosjanie — których jak pamiętamy oficjalnie nie nazywamy Rosjanami.
Zawodnicy "AIN2", przejęli całe podium par sportowych, zdobyli złoto i brąz w konkurencji solistów, srebro i brąz w konkurencji solistek oraz srebro w parach tanecznych.
W tańcu na lodzie zwyciężyli natomiast Diana Davis i Gleb Smolkin, od kilku lat reprezentujący Gruzję. W konkurencji solistek triumfowała reprezentantka gospodarzy Mao Shimada (JPN).
Trzecie zawody cyklu JGP odbyły się w Tajlandii, bez udziału par sportowych.
Na szczycie podium znów stanęli Rosjanie. W tańcach bez strat pierwszych miejsc. W konkurencjach solowych solidarnie zarówno solista, jak i solistka wygrali dzięki najlepszym programom dowolnym. W programie krótkim byli drudzy.
Wszyscy zwycięzcy z kompletem punktów mogą się cieszyć — jeszcze nieoficjalnie — nie tylko ze zdobytych złotych medali, ale również z awansu do finału.
Tematem tańca rytmicznego w sezonie 2026/27 jest: „Rhythm and Waltz” – „Rytm i walc”. Już sam początek "Rhythm" sugeruje, że nie do końca będzie to zwykły walc.
Jak się okazuje dozwolony jest każdy styl walca – od jego tradycyjnych form po współczesne interpretacje. muzyka nie musi pochodzić z klasycznego repertuaru. Można wykorzystywać remiksy, remastery, covery, a nawet muzykę stworzoną przy użyciu AI (WOW to ci wybieganie w przyszłość 😉😎).
Jeszcze nie skończył się sierpień, a tu już podczas drugich zawodów z cyklu JGP poznaliśmy pierwszych (nieoficjalnych) finalistów. Chen Yuxuan / Dong Yin (CHN), po drugim miejscu w Xi’an i zwycięstwie w Rydze, mają na koncie 28 punktów i praktycznie zapewniony awans do finału.
Polskę na Łotwie reprezentowali Ryszard Siudek i Zofia Bochenek, którzy zajęli odpowiednio 20. i 25. miejsce.
Łączny wynik 140,78 pkt jest nowym rekordem kariery Ryszarda.
Na tafli pojawili się też „nowi” zawodnicy, którzy w drodze do zwycięstwa odskoczyli rywalom. I to zdecydowanie! Nie chcę używać określenia miażdżąco, choć samo ciśnie się na klawiaturę, ale przez wrodzoną dyplomację wolę go jednak uniknąć.
Mowa oczywiście o reprezentantach AIN2, którzy w Xi’an zgarnęli komplet czterech zwycięstw.
Yu-seong Kim (KOR/ 202.70), Yu-jae Kim (KOR), Logan Higase-Chen (USA) oraz Aleksandr Selevko (EST/ 246.15), Daniel Martynov (USA) i Mark Gorodnitsky (ISR) zostali pierwszymi medalistami tegorocznej serii challengera.
Reprezentantka Polski Marietta Atkins, po awansie w programie dowolnym, zajęła 6. pozycję.
Cranberry Cup dał nam przede wszystkim okazję, by oprócz choreograficznego piruetu zobaczyć też w praktyce, o co właściwie chodzi z nową–starą rolą Eulera.
Przed nami fala upałów, więc dla ochłody czas przyjrzeć się temu, co zawodnicy będą musieli wykonać na lodzie w obecnym sezonie.
Już w środę, 5 sierpnia, oficjalnie rusza cykl Challenger Series. Później będziemy musieli poczekać na kolejne starty do września, ale już teraz – tak na małą przystawkę – możemy poczuć przedsmak tego, co przygotowali soliści i solistki, zyskując wyczekiwaną namiastkę prawdziwego łyżwiarstwa.
Obecnie na liście startowej Cranberry Cup International widnieje Marietta Atkins (POL).
Zwieńczeniem tegorocznych ogłoszeń jest wyjątkowy akcent dla polskich kibiców! W prestiżowym gronie zawodników zaproszonych do zmagań z cyklu Grand Prix znalazł się Władimir Samojłow. Na ten moment jest on jedynym reprezentantem Polski na oficjalnych listach startowych.
p.s. będzie też Ilia Malinin
Katia nie znalazła się w pierwszym rozdaniu, ale jest na liście oczekujących (Alternates). Rywalizacja o wolne miejsca (TBA) wciąż trwa, więc jej awans do cyklu Grand Prix wcale nie musi być jeszcze zamknięty!
Zawody w Finlandii, jak można przypuszczać, zostaną zdominowane przez drugi start w cyklu Laurence Fournier Beaudry i Guillaume Cizerona (FRA). Patrząc na listę par tanecznych, wygląda jakby reprezentacji Francji mieli już złoto w kieszeni.
Czyżby to było aż tak proste?
Na Skate America nie mogło zabraknąć gwiazd, które są jednocześnie lokalnymi bohaterami i globalnymi faworytami. 😎
Ilia Malinin, Alysa Liu, Amber Glenn oraz para taneczna Emilea Zingas i Vadym Kolesnik rozpoczną tegoroczny cykl „u siebie”.
Trzeci przystanek na trasie cyklu Grand Prix to Chiny. Ale jeszcze nie te finałowe! 🇨🇳 Zanim w grudniu rozbłyśnie tafla w Chongqing, zawodnicy zameldują się w Shenzhen na 2026 Cup of China.
Dla kilku zawodników Cup of China będzie ostateczną, bezpośrednią walką o awans do Finału Grand Prix. Przed tą szansą staną m.in. Gruzini Anastasiia Metelkina i Luka Berulava, Diana Davis i Gleb Smolkin oraz Anastasiia Gubanova. Z kolei dla Niki Egadze chińskie zawody będą dopiero debiutem w tegorocznym cyklu.
Na liście startowej GP Kanady mamy… po raz pierwszy w seniorach na międzynarodowej arenie, od pięciu sezonów japońską złotą juniorkę… Mao Shimadę. Tą z którą bezskutecznie rywalizowała obecna brązowa medalistka IO: Ami Nakai. W cyklu grand prix, Japonki się nie spotkają, ale finał to już inna bajka 😎 (aktualizacja)
Harmonogram rundy Grand Prix już znamy, więc pora na najważniejsze ogłoszenie. Kto powalczy o medale nad Sekwaną? Oto oficjalne* listy startowe na 2026 Grand Prix de France!
Mistrzowski Harmonogram 2027
| Zawody | Lokalizacja | Data (2027) |
|---|---|---|
| Mistrzostwa Europy | Lozanna, Szwajcaria | 27–31 stycznia |
| Mistrzostwa Czterech Kontynentów | Astana, Kazachstan | 9 – 14 lutego |
| Mistrzostwa Świata Juniorów | Sofia, Bułgaria | 24–28 lutego |
| Mistrzostwa Świata | Tampere, Finlandia | 17–21 marca |
| World Team Trophy* | Tokio, Japonia | 8-11 kwietnia |
Grafika i zdjęcia wyłącznie w celach informacyjnych. Editorial use only.
Jak w temacie. Harmonogram cyklu grand prix juniorów 2026/27
| Zawody | Lokalizacja | Data (2026) |
|---|---|---|
| Junior Grand Prix Xi'an | Xi'an Chiny | 20–22 sierpnia |
| Junior Grand Prix Riga | Ryga, Łotwa | 27–29 sierpnia |
| Junior Grand Prix Bangkok/ bez par | Bangkok, Tajlandia | 3–5 września |
| Junior Grand Prix Ankara | Ankara, Turcja | 17–19 września |
| Junior Grand Prix Batumi/ bez par | Batumi, Gruzja | 24–26 września |
| Junior Grand Prix Ljubljana/ bez par | Lublana, Słowenia | 1–3 października |
| Junior Grand Prix Gdansk | Gdańsk, Polska | 8–10 października |
| Grand Prix Final (junior & senior) | Chongqing, Chiny | 10–13 grudnia |
Harmonogram cyklu Grand Prix seniorów 2026/27. Start już 23 października!
| Zawody | Lokalizacja | Data (2026) |
|---|---|---|
| Grand Prix de France | Angers, Francja | 23–25 października |
| Skate Canada International | Kelowna, Kanada | 30 października – 1 listopada |
| Cup of China | Shenzhen, Chiny | 6–8 listopada |
| Skate America | Everett, USA | 13–15 listopada |
| Finlandia Trophy | Helsinki, Finlandia | 20–22 listopada |
| NHK Trophy | Tokio, Japonia | 27–29 listopada |
| Grand Prix Final | Chongqing, Chiny | 10–13 grudnia |
Plan na nadchodzące miesiące. Seria challengera:
| Zawody (Challenger Series) | Lokalizacja | Data |
|---|---|---|
| CS Cranberry Cup International | Norwood, USA | 5–9 sierpnia 2026 |
| CS Kinoshita Group Cup | Tokio, Japonia | 4–6 września 2026 |
| CS John Nicks Pairs Challenge | Norwood, USA | 11–12 września 2026 |
| CS Lombardia Trophy | Bergamo, Włochy | 17–20 września 2026 |
| CS Nebelhorn Trophy | Oberstdorf, Niemcy | 24–26 września 2026 |
| CS Nepela Memorial | Bratysława, Słowacja | 24–27 września 2026 |
| CS Trialeti Trophy | Batumi, Gruzja | 1–4 października 2026 |
| CS Denis Ten Memorial Challenge | Astana, Kazachstan | 8–11 października 2026 |
| CS Budapest Trophy | Budapeszt, Węgry | 15–18 października 2026 |
| CS Tallinn Trophy | Tallinn, Estonia | 16–22 listopada 2026 |
| CS PGE Warsaw Cup | Warszawa, Polska | 25–29 listopada 2026 |
| CS Golden Spin of Zagreb | Zagrzeb, Chorwacja | 2–5 grudnia 2026 |
| CS IceChallenge | Graz, Austria | 10–13 lutego 2027* |
Kiedy powoli zbliżaliśmy się do finiszu zmagań, ten mediolański teatr — choć nie operowy La Scala, a lodowy Milano Ice Skating Arena — przygotował swój ostatni, porywający akt.
Olimpijską rywalizację zamknęły solistki, przynosząc scenariusz, który do złudzenia przypominał niesamowity powrót, jaki widzieliśmy wcześniej w tańcach.
Wszystko za sprawą Alysy Liu (USA), która po latach rozstania z wyczynowym sportem z powrotem wdarła się na olimpijską arenę z nieprawdopodobnym impetem i młodzieńczą — użyję tu słowa — "bezczelnością" 😉.
Życiowy triumf
Riku Miury i Ryuichiego Kihary.
Riku Miura i Ryuichi Kihara (JPN) z piątego miejsca po programie krótkim ruszyli po historyczne złoto, ustanawiając przy tym rekord świata (158,13 pkt) za program dowolny.
Rozpędzeni sukcesami Anastasiia Metelkina i Luka Berulava (GEO) dołożyli do kolekcji olimpijskie srebro, a prowadzący po pierwszej części zawodów Minerva Fabienne Hase i Nikita Volodin (GER) przekonali się, że na igrzyskach nawet niemal pięciopunktowa przewaga nie daje żadnych gwarancji.
Taką historię napisała rywalizacja par sportowych – o medalach decydowały nie tylko umiejętności i odporność na presję, lecz także odwaga, którą olimpijska tafla potrafi nagrodzić w najmniej oczekiwanym momencie.
W olimpijskiej historii wielokrotnie widzieliśmy scenariusze, w których złoto trafiało w ręce zawodników spoza ścisłego grona faworytów typowanych od lat. Także i tym razem przedolimpijskie przewidywania pękły niczym lód pod ostrzem łyżwy.
Tam, gdzie kończył się "plan", lód napisał własną opowieść z Mikhailem Shaidorovem (KAZ) w roli głównej — pierwszym w historii Kazachem, który sięgnął po złoty medal olimpijski Mikhail pogodziła faworytów zostawiając ich w cieniu swojego sensacyjnego sukcesu.
Nie mniej imponującym był skok na podium w wykonaniu Shumy Sato (JPN).
Z kolei, przypadek Ilii Malinina (USA) stał się najświeższym przykładem na to, jak prawdziwa potrafi być teza, że najgroźniejszym przeciwnikiem wielkiego mistrza bywa on sam. Podobnie nierówną walkę sam ze sobą, ale z teoretycznie mniejszą stratą, stoczył Yuma Kagiyama (JPN).
Co prawda tańce przechodzą dynamiczną transformację techniczną i wizualną, a przepisy stają się coraz bardziej precyzyjne, nadal nie udaje się rozwiać wątpliwości co do nadmiernego subiektywizmu.
Podczas igrzysk olimpijskich w Mediolanie ponownie wróciły pytania o to, gdzie kończy się obiektywna ocena, a zaczyna dowolność w interpretacji występu.
Najwięcej emocji wzbudziło starcie o złoto między Laurence Fournier Beaudry / Guillaume'em Cizeronem (FRA) a Madison Chock / Evanem Batesem (USA), z korzyścią dla reprezentantów Francji.
Chociaż olimpijski znicz w Mediolanie już zgasł, a kolejny zapłonie dopiero za cztery lata w Alpach Francuskich, w pamięci wciąż jednak żarzą się obrazy i emocje minionych dni — triumfy, rozczarowania, zwroty akcji i występy, które na długo pozostaną częścią olimpijskiej historii.
Tegoroczne igrzyska po raz kolejny udowodniły, że olimpijska tafla to nad wyraz kapryśna scena (a może nawet operowa Diva 😉), potrafiąca w jednej chwili nagrodzić cierpliwość i odwagę, a w następnej wystawić marzenia na najtrudniejszą próbę.
 |
Vladimir Litvintsev |
Przez osiem lat Vladimir był twarzą azerskiego łyżwiarstwa w rywalizacji solistów. Regularnie startował na mistrzostwach świata, dość regularnie na mistrzostwach Europy, a w swoim dorobku ma także dwa występy na igrzyskach olimpijskich.
Krajowa federacja jednak nie próżnuje i już przeprowadziła transfery nowych zawodników, które elektryzują cały łyżwiarski świat.
Pod flagę Azerbejdżanu przeszli zawodnicy ze słynnej akademii Angels of Plushenko – solistka Veronika Zhilina oraz solista Alexander Plushenko.
 |
Sara Conti / Niccolo Macii |
Poza definitywnym rozstaniem koreańskiego duetu Hannah Lim/ Ye Quan i szukaniu nowych partnerów, decyzja o zakończeniu współpracy pary sportowej Anastasiia Golubeva i Hektor Giotopoulos Moore (AUS), może się zmienić. Na razie Hektor ogłosił jedynie przerwę od startów.
Dwa dni temu para Sara Conti/ Niccolò Macii (ITA) również poinformowała o rozstaniu. Macii odchodzi od amatorskiego sportu. Natomiast Sara rozgląda się za nowym partnerem.
Kto by się spodziewał, że Marjorie Lajoie i Zachary Lagha nie wytrwają do następnej olimpiady? 😐
Dwa dni temu Marjorie Lajoie o swojej decyzji poinformowała za pośrednictwem Instagrama.
"Po 15 latach to już koniec. Dziękuję wszystkim, którzy nas wspierali i wierzyli w nas przez te wszystkie lata. Dziękuję, Zach, za naszą wspólną podróż."
.jpg)
Na zorganizowanej w Tokio konferencji Riku Miura / Ryuichi Kihara (JPN) podzielili się planami na przyszłość. Opowiedzieli o swoich aspiracjach związanych z rozwojem łyżwiarstwa parowego w Japonii i swojej roli w prowadzeniu młodych zawodników.
Napięcie po sezonie olimpijskim nieco opadło, ale emocje jeszcze nie wygasły. Teraz z uwagą wyczekujemy oficjalnych ogłoszeń o zakończeniu rywalizacji.
 |
| Kaori Sakamoto, R.Miura/R.Kihara |
Na ten moment wiemy już na pewno, że z lodem żegnają się reprezentanci Japonii:
Kaori Sakamoto
(JPN)
Riku Miura / Ryuichi Kihara
(JPN)
Wiemy także, że nasza reprezentantka Julia Szczecinina pożegnała się z amatorskim sportem.
Mistrzostwa Świata 2026 w Pradze w konkurencji par tanecznych upłynęły pod znakiem potwierdzenia absolutnej dominacji oraz niespodziewanych przetasowań w walce o krążki.
Podczas gdy Laurence Fournier Beaudry i Guillaume Cizeron (FRA) pojechali wyśrubowali rekordy życiowe i nie dali rywalom najmniejszych złudzeń, za ich plecami sytuacja była bardziej zawiła.
Niezwykle nerwowe chwile przeżyli obrońcy srebra, Piper Gilles i Paul Poirier (CAN), którzy zaprezentowali trzeci taniec dowolny. Jednak to Emilea Zingas i Vadym Kolesnik (USA) wyrastają na największych zwycięzców tego czempionatu – ich awans na podium, to sygnał, że w hierarchii tańców USA ma godnych następców Chock/ Bates.
Pary taneczne
Polskich reprezentantów nie było — jeszcze 😉
Podsumowując rywalizację solistów, można byłoby napisać po prostu „Ilia Malinin” i to właściwie wystarczyłoby za cały komentarz.
Na pewno wyczuwacie jednak jakieś „ale”... 😅 Bo chociaż Amerykanin po igrzyskach wrócił na własny, niemal niedostępny dla innych poziom, to japońscy soliści z podium wywołali równie silne emocje – imponując trudnością skoków, a jednocześnie zachwycając harmonią jazdy, płynnością i dojrzałym wyrazem artystycznym.
Fenomenalny start zaliczył także 4. w klasyfikacji Stephen Gogolev (CAN).
Podium solistów MŚ 2026
Władimir Samojłow (POL/ 233,41) po 16. miejscu w programie krótkim, z 13. dowolnym, w końcowym rankingu awansował na 14. pozycję.
Kaori Sakamoto (JPN) wywalczyła złoto mistrzostw świata i zrobiła to w nadzwyczajnym stylu. Japonka zaprezentowała w Pradze czyste, niezwykle mocne programy, które zaowocowały rekordami.
Jej historia zatoczyła przy tym piękny krąg: to właśnie w Czechach debiutowała w cyklu Junior Grand Prix 2013, by teraz, w tym samym miejscu, sięgnąć po najważniejszy tytuł. I choć w tle pozostaje niedosyt po igrzyskach, Kaori i tak zapisała się w historii jako łyżwiarka po prostu "wielka". Oficjalnie 27. marca 2026 zakończyła amatorską karierę.
Podium solistek MŚ 2026
Ekaterina Kurakova (POL) z wynikiem 164.54 pkt zajęła 19. pozycję.
Olimpijskie złoto wymknęło się im z rąk, ale w finale mistrzostw świata nie pozostawili już miejsca na niedopowiedzenia. Minerva Fabienne Hase i Nikita Volodin wysoko zawiesili poprzeczkę rywalom, prezentując formę godną mistrzów i potwierdzając, że należą dziś do ścisłej światowej czołówki.
Podium par sportowych MŚ 2026
1. Minerva Fabienne Hase / Nikita Volodin (GER) - 228.33 pkt
- rekord kariery
2.
Anastasiia Metelkina/ Luka Berulava (GEO) - 218.41 pkt
3. Lia
Pereira/ Trennt Michaud (CAN) - 216.09 pkt
Julia Szczecnina i Michał Woźniak MŚ 2026 zakończyli z awansem z 13. na 11. miejsce oraz z 14. na 11. w porównaniu z rokiem poprzednim.
Bez oglądania się na rywali, zaraz po swoich przejazdach, polska reprezentacja zapewniła sobie awans do drugiej części zawodów.
Po programach krótkich nasi zawodnicy uplasowali się w drugiej dziesiątce stawki. Wczoraj Ekaterina Kurakova z wynikiem 58,10 pkt zajęła 19. miejsce, natomiast para sportowa Julia Szczecinina / Michał Woźniak z notą 63,59 zameldowała się na 13. pozycji. Dzisiaj dołączył do nich Władimir Samojłow, który za swój występ otrzymał 77,98 pkt, co dało mu 16. lokatę.
Teraz cała uwaga skupia się na wieczornym finale par sportowych — start o18:15. Julia Szczecinina i Michał Woźniak wyjadą na lód o 18:37 (numer startowy 13).
Na koniec sezonu przenosimy się do Czech, a dokładnie do Pragi. Ostatnia rywalizacja najwyższej rangi rozpocznie się 25. marca konkurencją solistek. Zakończy w sobotę 28. konkurencją tańców. Gala odbędzie się tradycyjnie w niedzielę.
Na tafli O2 Arena nie pojawią się mistrzowie olimpijscy: Alysa Liu (USA), Riku Miura / Ryuichi Kihara (JPN) oraz Mikhail Shaidorov (KAZ). Zabraknie też wicemistrzów w tańcach — Madison Chock i Evana Batesa (USA). Nie zabraknie jednak znakomitych nazwisk, z Ilią Malininem na czele. Jak dotąd na liście widnieje również Kaori Sakamoto (JPN).
Mistrzostwa Świata Juniorów w łyżwiarstwie figurowym odbyły się w dniach 3–8 marca 2026 roku w Tallinie.
W konkurencjach parowych zwycięstwami podzieliła się Ameryka Północna. W tańcach na lodzie triumfowali reprezentanci USA, Hana Maria Aboian i Daniil Veselukhin, natomiast w rywalizacji par sportowych najlepsi okazali się Kanadyjczycy, Ava Kemp i Yohnatan Elizarov.
Polska miała swoich przedstawicieli w trzech konkurencjach. Najwyżej uplasował się debiutujący na MŚJ Matvii Yefymenko (miejsce 23).
Podobnie jak wcześniej Francuzi w tańcach, tak teraz Alysa Liu (USA) wkroczyła na taflę i kompletnie namieszała w olimpijskiej hierarchii. Nie pozwoliła na wygraną ani "wielkiej" Kaori Sakamoto, ani swojej koleżance z reprezentacji Amber Glenn, która była główną pretendentką do złota, ani też rewelacyjnej debiutantce Ami Nakai (JPN) czy czwartej w zestawieniu, ale utytułowanej Mone Chibie (JPN).
FMC26, Public domain, Wikipedia
Ekaterina Kurakova z wynikiem 173,37 pkt Igrzyska Olimpijskie 2026 kończy na 20. pozycji.
Kaori Sakamoto (JPN) - ze srebrem 🥈
To niezwykle przejmujące i słodko-gorzkie zakończenie wielkiej kariery. Choć do spełnienia tego największego marzenia zabrakło niespełna dwóch punktów, Kaori odchodzi w poczuciu sportowego niedosytu, ale z ogromnym szacunkiem całego środowiska łyżwiarskiego.
Olimpijska rywalizacja solistek zaczęła się od ciekawych przetasowań wewnątrz najsilniejszych reprezentacji. Na czele stawki zameldowała się Japonka, ale ta to utytułowana Kaori Sakamoto, lecz debiutująca w seniorach, Ami Nakai.
Podobna sytuacja ma miejsce na trzeciej pozycji. Choć spodziewano się tam zobaczyć typowaną do podium/ złota Amber Glenn, miejsce w pierwszej trójce wywalczyła powracająca do gry Alysa Liu.
FMC26, Public domain, Wikipedia
Ekaterina Kurakova (POL) z rekordem sezonu 60,14 pkt "bez czekania" od razu awansowała do drugiej rundy.
