Jedenaście par stanęło do rywalizacji o medale serii Challenger w USA. Z wyraźną przewagą wygrali Rosjanie (AIN2). Jednak to co się działo na niższych szczeblach było bardziej emocjonujące.
Ostatecznie srebro i brąz zdobyli reprezentanci gospodarzy Audrey Shin i Spencer Akira Howe oraz Katie McBeath i Balazs Nagy.
Największą liczbę medali na CS Kinoshita Group Cup zdobyli Rosjanie — których jak pamiętamy oficjalnie nie nazywamy Rosjanami.
Zawodnicy "AIN2", przejęli całe podium par sportowych, zdobyli złoto i brąz w konkurencji solistów, srebro i brąz w konkurencji solistek oraz srebro w parach tanecznych.
W tańcu na lodzie zwyciężyli natomiast Diana Davis i Gleb Smolkin, od kilku lat reprezentujący Gruzję. W konkurencji solistek triumfowała reprezentantka gospodarzy Mao Shimada (JPN).
Trzecie zawody cyklu JGP odbyły się w Tajlandii, bez udziału par sportowych.
Na szczycie podium znów stanęli Rosjanie. W tańcach bez strat pierwszych miejsc. W konkurencjach solowych solidarnie zarówno solista, jak i solistka wygrali dzięki najlepszym programom dowolnym. W programie krótkim byli drudzy.
Wszyscy zwycięzcy z kompletem punktów mogą się cieszyć — jeszcze nieoficjalnie — nie tylko ze zdobytych złotych medali, ale również z awansu do finału.
Tematem tańca rytmicznego w sezonie 2026/27 jest: „Rhythm and Waltz” – „Rytm i walc”. Już sam początek "Rhythm" sugeruje, że nie do końca będzie to zwykły walc.
Jak się okazuje dozwolony jest każdy styl walca – od jego tradycyjnych form po współczesne interpretacje. muzyka nie musi pochodzić z klasycznego repertuaru. Można wykorzystywać remiksy, remastery, covery, a nawet muzykę stworzoną przy użyciu AI (WOW to ci wybieganie w przyszłość 😉😎).
Jeszcze nie skończył się sierpień, a tu już podczas drugich zawodów z cyklu JGP poznaliśmy pierwszych (nieoficjalnych) finalistów. Chen Yuxuan / Dong Yin (CHN), po drugim miejscu w Xi’an i zwycięstwie w Rydze, mają na koncie 28 punktów i praktycznie zapewniony awans do finału.
Polskę na Łotwie reprezentowali Ryszard Siudek i Zofia Bochenek, którzy zajęli odpowiednio 20. i 25. miejsce.
Łączny wynik 140,78 pkt jest nowym rekordem kariery Ryszarda.
Na tafli pojawili się też „nowi” zawodnicy, którzy w drodze do zwycięstwa odskoczyli rywalom. I to zdecydowanie! Nie chcę używać określenia miażdżąco, choć samo ciśnie się na klawiaturę, ale przez wrodzoną dyplomację wolę go jednak uniknąć.
Mowa oczywiście o reprezentantach AIN2, którzy w Xi’an zgarnęli komplet czterech zwycięstw.
Yu-seong Kim (KOR/ 202.70), Yu-jae Kim (KOR), Logan Higase-Chen (USA) oraz Aleksandr Selevko (EST/ 246.15), Daniel Martynov (USA) i Mark Gorodnitsky (ISR) zostali pierwszymi medalistami tegorocznej serii challengera.
Reprezentantka Polski Marietta Atkins, po awansie w programie dowolnym, zajęła 6. pozycję.
Cranberry Cup dał nam przede wszystkim okazję, by oprócz choreograficznego piruetu zobaczyć też w praktyce, o co właściwie chodzi z nową–starą rolą Eulera.
Przed nami fala upałów, więc dla ochłody czas przyjrzeć się temu, co zawodnicy będą musieli wykonać na lodzie w obecnym sezonie.
Już w środę, 5 sierpnia, oficjalnie rusza cykl Challenger Series. Później będziemy musieli poczekać na kolejne starty do września, ale już teraz – tak na małą przystawkę – możemy poczuć przedsmak tego, co przygotowali soliści i solistki, zyskując wyczekiwaną namiastkę prawdziwego łyżwiarstwa.
Obecnie na liście startowej Cranberry Cup International widnieje Marietta Atkins (POL).
Zwieńczeniem tegorocznych ogłoszeń jest wyjątkowy akcent dla polskich kibiców! W prestiżowym gronie zawodników zaproszonych do zmagań z cyklu Grand Prix znalazł się Władimir Samojłow. Na ten moment jest on jedynym reprezentantem Polski na oficjalnych listach startowych.
p.s. będzie też Ilia Malinin
Katia nie znalazła się w pierwszym rozdaniu, ale jest na liście oczekujących (Alternates). Rywalizacja o wolne miejsca (TBA) wciąż trwa, więc jej awans do cyklu Grand Prix wcale nie musi być jeszcze zamknięty!
Zawody w Finlandii, jak można przypuszczać, zostaną zdominowane przez drugi start w cyklu Laurence Fournier Beaudry i Guillaume Cizerona (FRA). Patrząc na listę par tanecznych, wygląda jakby reprezentacji Francji mieli już złoto w kieszeni.
Czyżby to było aż tak proste?
Na Skate America nie mogło zabraknąć gwiazd, które są jednocześnie lokalnymi bohaterami i globalnymi faworytami. 😎
Ilia Malinin, Alysa Liu, Amber Glenn oraz para taneczna Emilea Zingas i Vadym Kolesnik rozpoczną tegoroczny cykl „u siebie”.
Trzeci przystanek na trasie cyklu Grand Prix to Chiny. Ale jeszcze nie te finałowe! 🇨🇳 Zanim w grudniu rozbłyśnie tafla w Chongqing, zawodnicy zameldują się w Shenzhen na 2026 Cup of China.
Dla kilku zawodników Cup of China będzie ostateczną, bezpośrednią walką o awans do Finału Grand Prix. Przed tą szansą staną m.in. Gruzini Anastasiia Metelkina i Luka Berulava, Diana Davis i Gleb Smolkin oraz Anastasiia Gubanova. Z kolei dla Niki Egadze chińskie zawody będą dopiero debiutem w tegorocznym cyklu.
Na liście startowej GP Kanady mamy… po raz pierwszy w seniorach na międzynarodowej arenie, od pięciu sezonów japońską złotą juniorkę… Mao Shimadę. Tą z którą bezskutecznie rywalizowała obecna brązowa medalistka IO: Ami Nakai. W cyklu grand prix, Japonki się nie spotkają, ale finał to już inna bajka 😎
Harmonogram rundy Grand Prix już znamy, więc pora na najważniejsze ogłoszenie. Kto powalczy o medale nad Sekwaną? Oto oficjalne* listy startowe na 2026 Grand Prix de France!
Mistrzowski Harmonogram 2027
| Zawody | Lokalizacja | Data (2027) |
|---|---|---|
| Mistrzostwa Europy | Lozanna, Szwajcaria | 27–31 stycznia |
| Mistrzostwa Czterech Kontynentów | Astana, Kazachstan | 9 – 14 lutego |
| Mistrzostwa Świata Juniorów | Sofia, Bułgaria | 24–28 lutego |
| Mistrzostwa Świata | Tampere, Finlandia | 17–21 marca |
| World Team Trophy* | Tokio, Japonia | 8-11 kwietnia |
Grafika i zdjęcia wyłącznie w celach informacyjnych. Editorial use only.
Jak w temacie. Harmonogram cyklu grand prix juniorów 2026/27
| Zawody | Lokalizacja | Data (2026) |
|---|---|---|
| Junior Grand Prix Xi'an | Xi'an Chiny | 20–22 sierpnia |
| Junior Grand Prix Riga | Ryga, Łotwa | 27–29 sierpnia |
| Junior Grand Prix Bangkok/ bez par | Bangkok, Tajlandia | 3–5 września |
| Junior Grand Prix Ankara | Ankara, Turcja | 17–19 września |
| Junior Grand Prix Batumi/ bez par | Batumi, Gruzja | 24–26 września |
| Junior Grand Prix Ljubljana/ bez par | Lublana, Słowenia | 1–3 października |
| Junior Grand Prix Gdansk | Gdańsk, Polska | 8–10 października |
| Grand Prix Final (junior & senior) | Chongqing, Chiny | 10–13 grudnia |
Harmonogram cyklu Grand Prix seniorów 2026/27. Start już 23 października!
| Zawody | Lokalizacja | Data (2026) |
|---|---|---|
| Grand Prix de France | Angers, Francja | 23–25 października |
| Skate Canada International | Kelowna, Kanada | 30 października – 1 listopada |
| Cup of China | Shenzhen, Chiny | 6–8 listopada |
| Skate America | Everett, USA | 13–15 listopada |
| Finlandia Trophy | Helsinki, Finlandia | 20–22 listopada |
| NHK Trophy | Tokio, Japonia | 27–29 listopada |
| Grand Prix Final | Chongqing, Chiny | 10–13 grudnia |
Plan na nadchodzące miesiące. Seria challengera:
| Zawody (Challenger Series) | Lokalizacja | Data |
|---|---|---|
| CS Cranberry Cup International | Norwood, USA | 5–9 sierpnia 2026 |
| CS Kinoshita Group Cup | Tokio, Japonia | 4–6 września 2026 |
| CS John Nicks Pairs Challenge | Norwood, USA | 11–12 września 2026 |
| CS Lombardia Trophy | Bergamo, Włochy | 17–20 września 2026 |
| CS Nebelhorn Trophy | Oberstdorf, Niemcy | 24–26 września 2026 |
| CS Nepela Memorial | Bratysława, Słowacja | 24–27 września 2026 |
| CS Trialeti Trophy | Batumi, Gruzja | 1–4 października 2026 |
| CS Denis Ten Memorial Challenge | Astana, Kazachstan | 8–11 października 2026 |
| CS Budapest Trophy | Budapeszt, Węgry | 15–18 października 2026 |
| CS Tallinn Trophy | Tallinn, Estonia | 16–22 listopada 2026 |
| CS PGE Warsaw Cup | Warszawa, Polska | 25–29 listopada 2026 |
| CS Golden Spin of Zagreb | Zagrzeb, Chorwacja | 2–5 grudnia 2026 |
| CS IceChallenge | Graz, Austria | 10–13 lutego 2027* |
Kiedy powoli zbliżaliśmy się do finiszu zmagań, ten mediolański teatr — choć nie operowy La Scala, a lodowy Milano Ice Skating Arena — przygotował swój ostatni, porywający akt.
Olimpijską rywalizację zamknęły solistki, przynosząc scenariusz, który do złudzenia przypominał niesamowity powrót, jaki widzieliśmy wcześniej w tańcach.
Wszystko za sprawą Alysy Liu (USA), która po latach rozstania z wyczynowym sportem z powrotem wdarła się na olimpijską arenę z nieprawdopodobnym impetem i młodzieńczą — użyję tu słowa — "bezczelnością" 😉.
Życiowy triumf
Riku Miury i Ryuichiego Kihary.
Riku Miura i Ryuichi Kihara (JPN) z piątego miejsca po programie krótkim ruszyli po historyczne złoto, ustanawiając przy tym rekord świata (158,13 pkt) za program dowolny.
Rozpędzeni sukcesami Anastasiia Metelkina i Luka Berulava (GEO) dołożyli do kolekcji olimpijskie srebro, a prowadzący po pierwszej części zawodów Minerva Fabienne Hase i Nikita Volodin (GER) przekonali się, że na igrzyskach nawet niemal pięciopunktowa przewaga nie daje żadnych gwarancji.
Taką historię napisała rywalizacja par sportowych – o medalach decydowały nie tylko umiejętności i odporność na presję, lecz także odwaga, którą olimpijska tafla potrafi nagrodzić w najmniej oczekiwanym momencie.
W olimpijskiej historii wielokrotnie widzieliśmy scenariusze, w których złoto trafiało w ręce zawodników spoza ścisłego grona faworytów typowanych od lat. Także i tym razem przedolimpijskie przewidywania pękły niczym lód pod ostrzem łyżwy.
Tam, gdzie kończył się "plan", lód napisał własną opowieść z Mikhailem Shaidorovem (KAZ) w roli głównej — pierwszym w historii Kazachem, który sięgnął po złoty medal olimpijski Mikhail pogodziła faworytów zostawiając ich w cieniu swojego sensacyjnego sukcesu.
Nie mniej imponującym był skok na podium w wykonaniu Shumy Sato (JPN).
Z kolei, przypadek Ilii Malinina (USA) stał się najświeższym przykładem na to, jak prawdziwa potrafi być teza, że najgroźniejszym przeciwnikiem wielkiego mistrza bywa on sam. Podobnie nierówną walkę sam ze sobą, ale z teoretycznie mniejszą stratą, stoczył Yuma Kagiyama (JPN).
Co prawda tańce przechodzą dynamiczną transformację techniczną i wizualną, a przepisy stają się coraz bardziej precyzyjne, nadal nie udaje się rozwiać wątpliwości co do nadmiernego subiektywizmu.
Podczas igrzysk olimpijskich w Mediolanie ponownie wróciły pytania o to, gdzie kończy się obiektywna ocena, a zaczyna dowolność w interpretacji występu.
Najwięcej emocji wzbudziło starcie o złoto między Laurence Fournier Beaudry / Guillaume'em Cizeronem (FRA) a Madison Chock / Evanem Batesem (USA), z korzyścią dla reprezentantów Francji.
Chociaż olimpijski znicz w Mediolanie już zgasł, a kolejny zapłonie dopiero za cztery lata w Alpach Francuskich, w pamięci wciąż jednak żarzą się obrazy i emocje minionych dni — triumfy, rozczarowania, zwroty akcji i występy, które na długo pozostaną częścią olimpijskiej historii.
Tegoroczne igrzyska po raz kolejny udowodniły, że olimpijska tafla to nad wyraz kapryśna scena (a może nawet operowa Diva 😉), potrafiąca w jednej chwili nagrodzić cierpliwość i odwagę, a w następnej wystawić marzenia na najtrudniejszą próbę.
 |
Vladimir Litvintsev |
Przez osiem lat Vladimir był twarzą azerskiego łyżwiarstwa w rywalizacji solistów. Regularnie startował na mistrzostwach świata, dość regularnie na mistrzostwach Europy, a w swoim dorobku ma także dwa występy na igrzyskach olimpijskich.
Krajowa federacja jednak nie próżnuje i już przeprowadziła transfery nowych zawodników, które elektryzują cały łyżwiarski świat.
Pod flagę Azerbejdżanu przeszli zawodnicy ze słynnej akademii Angels of Plushenko – solistka Veronika Zhilina oraz solista Alexander Plushenko.
 |
Sara Conti / Niccolo Macii |
Poza definitywnym rozstaniem koreańskiego duetu Hannah Lim/ Ye Quan i szukaniu nowych partnerów, decyzja o zakończeniu współpracy pary sportowej Anastasiia Golubeva i Hektor Giotopoulos Moore (AUS), może się zmienić. Na razie Hektor ogłosił jedynie przerwę od startów.
Dwa dni temu para Sara Conti/ Niccolò Macii (ITA) również poinformowała o rozstaniu. Macii odchodzi od amatorskiego sportu. Natomiast Sara rozgląda się za nowym partnerem.
Kto by się spodziewał, że Marjorie Lajoie i Zachary Lagha nie wytrwają do następnej olimpiady? 😐
Dwa dni temu Marjorie Lajoie o swojej decyzji poinformowała za pośrednictwem Instagrama.
"Po 15 latach to już koniec. Dziękuję wszystkim, którzy nas wspierali i wierzyli w nas przez te wszystkie lata. Dziękuję, Zach, za naszą wspólną podróż."
.jpg)
Na zorganizowanej w Tokio konferencji Riku Miura / Ryuichi Kihara (JPN) podzielili się planami na przyszłość. Opowiedzieli o swoich aspiracjach związanych z rozwojem łyżwiarstwa parowego w Japonii i swojej roli w prowadzeniu młodych zawodników.
Napięcie po sezonie olimpijskim nieco opadło, ale emocje jeszcze nie wygasły. Teraz z uwagą wyczekujemy oficjalnych ogłoszeń o zakończeniu rywalizacji.
 |
| Kaori Sakamoto, R.Miura/R.Kihara |
Na ten moment wiemy już na pewno, że z lodem żegnają się reprezentanci Japonii:
Kaori Sakamoto
(JPN)
Riku Miura / Ryuichi Kihara
(JPN)
Wiemy także, że nasza reprezentantka Julia Szczecinina pożegnała się z amatorskim sportem.
Mistrzostwa Świata 2026 w Pradze w konkurencji par tanecznych upłynęły pod znakiem potwierdzenia absolutnej dominacji oraz niespodziewanych przetasowań w walce o krążki.
Podczas gdy Laurence Fournier Beaudry i Guillaume Cizeron (FRA) pojechali wyśrubowali rekordy życiowe i nie dali rywalom najmniejszych złudzeń, za ich plecami sytuacja była bardziej zawiła.
Niezwykle nerwowe chwile przeżyli obrońcy srebra, Piper Gilles i Paul Poirier (CAN), którzy zaprezentowali trzeci taniec dowolny. Jednak to Emilea Zingas i Vadym Kolesnik (USA) wyrastają na największych zwycięzców tego czempionatu – ich awans na podium, to sygnał, że w hierarchii tańców USA ma godnych następców Chock/ Bates.
Pary taneczne
Polskich reprezentantów nie było — jeszcze 😉
Podsumowując rywalizację solistów, można byłoby napisać po prostu „Ilia Malinin” i to właściwie wystarczyłoby za cały komentarz.
Na pewno wyczuwacie jednak jakieś „ale”... 😅 Bo chociaż Amerykanin po igrzyskach wrócił na własny, niemal niedostępny dla innych poziom, to japońscy soliści z podium wywołali równie silne emocje – imponując trudnością skoków, a jednocześnie zachwycając harmonią jazdy, płynnością i dojrzałym wyrazem artystycznym.
Fenomenalny start zaliczył także 4. w klasyfikacji Stephen Gogolev (CAN).
Podium solistów MŚ 2026
Władimir Samojłow (POL/ 233,41) po 16. miejscu w programie krótkim, z 13. dowolnym, w końcowym rankingu awansował na 14. pozycję.
Kaori Sakamoto (JPN) wywalczyła złoto mistrzostw świata i zrobiła to w nadzwyczajnym stylu. Japonka zaprezentowała w Pradze czyste, niezwykle mocne programy, które zaowocowały rekordami.
Jej historia zatoczyła przy tym piękny krąg: to właśnie w Czechach debiutowała w cyklu Junior Grand Prix 2013, by teraz, w tym samym miejscu, sięgnąć po najważniejszy tytuł. I choć w tle pozostaje niedosyt po igrzyskach, Kaori i tak zapisała się w historii jako łyżwiarka po prostu "wielka". Oficjalnie 27. marca 2026 zakończyła amatorską karierę.
Podium solistek MŚ 2026
Ekaterina Kurakova (POL) z wynikiem 164.54 pkt zajęła 19. pozycję.
Olimpijskie złoto wymknęło się im z rąk, ale w finale mistrzostw świata nie pozostawili już miejsca na niedopowiedzenia. Minerva Fabienne Hase i Nikita Volodin wysoko zawiesili poprzeczkę rywalom, prezentując formę godną mistrzów i potwierdzając, że należą dziś do ścisłej światowej czołówki.
Podium par sportowych MŚ 2026
1. Minerva Fabienne Hase / Nikita Volodin (GER) - 228.33 pkt
- rekord kariery
2.
Anastasiia Metelkina/ Luka Berulava (GEO) - 218.41 pkt
3. Lia
Pereira/ Trennt Michaud (CAN) - 216.09 pkt
Julia Szczecnina i Michał Woźniak MŚ 2026 zakończyli z awansem z 13. na 11. miejsce oraz z 14. na 11. w porównaniu z rokiem poprzednim.
Bez oglądania się na rywali, zaraz po swoich przejazdach, polska reprezentacja zapewniła sobie awans do drugiej części zawodów.
Po programach krótkich nasi zawodnicy uplasowali się w drugiej dziesiątce stawki. Wczoraj Ekaterina Kurakova z wynikiem 58,10 pkt zajęła 19. miejsce, natomiast para sportowa Julia Szczecinina / Michał Woźniak z notą 63,59 zameldowała się na 13. pozycji. Dzisiaj dołączył do nich Władimir Samojłow, który za swój występ otrzymał 77,98 pkt, co dało mu 16. lokatę.
Teraz cała uwaga skupia się na wieczornym finale par sportowych — start o18:15. Julia Szczecinina i Michał Woźniak wyjadą na lód o 18:37 (numer startowy 13).
Na koniec sezonu przenosimy się do Czech, a dokładnie do Pragi. Ostatnia rywalizacja najwyższej rangi rozpocznie się 25. marca konkurencją solistek. Zakończy w sobotę 28. konkurencją tańców. Gala odbędzie się tradycyjnie w niedzielę.
Na tafli O2 Arena nie pojawią się mistrzowie olimpijscy: Alysa Liu (USA), Riku Miura / Ryuichi Kihara (JPN) oraz Mikhail Shaidorov (KAZ). Zabraknie też wicemistrzów w tańcach — Madison Chock i Evana Batesa (USA). Nie zabraknie jednak znakomitych nazwisk, z Ilią Malininem na czele. Jak dotąd na liście widnieje również Kaori Sakamoto (JPN).
Mistrzostwa Świata Juniorów w łyżwiarstwie figurowym odbyły się w dniach 3–8 marca 2026 roku w Tallinie.
W konkurencjach parowych zwycięstwami podzieliła się Ameryka Północna. W tańcach na lodzie triumfowali reprezentanci USA, Hana Maria Aboian i Daniil Veselukhin, natomiast w rywalizacji par sportowych najlepsi okazali się Kanadyjczycy, Ava Kemp i Yohnatan Elizarov.
Polska miała swoich przedstawicieli w trzech konkurencjach. Najwyżej uplasował się debiutujący na MŚJ Matvii Yefymenko (miejsce 23).
Podobnie jak wcześniej Francuzi w tańcach, tak teraz Alysa Liu (USA) wkroczyła na taflę i kompletnie namieszała w olimpijskiej hierarchii. Nie pozwoliła na wygraną ani "wielkiej" Kaori Sakamoto, ani swojej koleżance z reprezentacji Amber Glenn, która była główną pretendentką do złota, ani też rewelacyjnej debiutantce Ami Nakai (JPN) czy czwartej w zestawieniu, ale utytułowanej Mone Chibie (JPN).
FMC26, Public domain, Wikipedia
Ekaterina Kurakova z wynikiem 173,37 pkt Igrzyska Olimpijskie 2026 kończy na 20. pozycji.
Kaori Sakamoto (JPN) - ze srebrem 🥈
To niezwykle przejmujące i słodko-gorzkie zakończenie wielkiej kariery. Choć do spełnienia tego największego marzenia zabrakło niespełna dwóch punktów, Kaori odchodzi w poczuciu sportowego niedosytu, ale z ogromnym szacunkiem całego środowiska łyżwiarskiego.
Olimpijska rywalizacja solistek zaczęła się od ciekawych przetasowań wewnątrz najsilniejszych reprezentacji. Na czele stawki zameldowała się Japonka, ale ta to utytułowana Kaori Sakamoto, lecz debiutująca w seniorach, Ami Nakai.
Podobna sytuacja ma miejsce na trzeciej pozycji. Choć spodziewano się tam zobaczyć typowaną do podium/ złota Amber Glenn, miejsce w pierwszej trójce wywalczyła powracająca do gry Alysa Liu.
FMC26, Public domain, Wikipedia
Ekaterina Kurakova (POL) z rekordem sezonu 60,14 pkt "bez czekania" od razu awansowała do drugiej rundy.
Jak do tego doszło? 😉 To, co wydarzyło się na tafli w Mediolanie, można nazwać jedynie sportowym trzęsieniem ziemi. W najbardziej spektakularnym stylu, jaki widziało współczesne łyżwiarstwo, japoński duet Riku Miura / Ryuichi Kihara (JPN) dokonał niemożliwego – z piątej lokaty po programie krótkim wystrzelił prosto po olimpijskie złoto.
FMC26, Public domain, Wikipedia
To nie był zwykły awans, to była czysta techniczna i artystyczna dominacja. Japończycy uzyskali w programie dowolnym oszałamiającą notę 158,13 pkt, co jest nowym rekordem świata.
Julia Szczecinina / Michał Woźniak (POL/ 185,86 PB) igrzyska zakończyli z awansem na 13 miejsce.
Minerva Fabienne Hase / Nikita Volodin (GER) są o krok od zdobycia olimpijskiego tytułu. Niemiecki duet „czaił się” 😉 przez cały początek sezonu, budując formę bez zbędnego rozgłosu, by właśnie na igrzyskach uderzyć z pełną siłą i ustanowić fenomenalny rekord życiowy (80,01 pkt).
FMC26, Public domain, Wikipedia
Na drugim miejscu, uplasowali się świeżo upieczeni Mistrzowie Europy 2026, Anastasiia Metelkina / Luka Berulava (GEO). Wygląda na to, że reprezentacji Gruzji nie zamierzają oddać pola bardziej "doświadczonym" w olimpijskim splendorze, zawodnikom.
Podium po programie krótkim zamykają Lia Pereira / Trennt Michaud (CAN), którzy zaprezentowali przejazd idealnie wyważony – płynny artystycznie, a przy tym niezwykle mocny pod względem technicznym.
Julia Szczecinina i Michał Woźniak oni to dopiero nie ulegli przytłaczającej aurze olimpijskiego debiutu. Reprezentanci Polski pojechali bez tremy, z ogromną determinacją, co zaowocowało nowym rekordem życiowym — 65,23 pkt.
Co właściwie wydarzyło się w męskiej rywalizacji? Najprościej mówiąc — wydarzył się sport. Ten przez wielkie „S”, olimpijski, nieprzewidywalny i rządzący się własnymi prawami.
FMC26, Public domain, Wikipedia
Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2026 przypomniały, że nawet najlepiej rozpisane kalkulacje potrafią rozsypać się w jednej chwili, gdy w grę wchodzą presja, ryzyko i ambicja.
Nowym mistrzem olimpijskim został Mikhail Shaidorov (KAZ) — i to nazwisko przez kolejne cztery lata będzie odmieniane przez wszystkie przypadki. Kazach zapisał się w historii jako zdobywca drugiego medalu i pierwszego złota olimpijskiego dla swojego kraju w tej konkurencji, a dokonał tego w stylu, który trudno nazwać przypadkiem.
Władimir Samojłow (POL) z wynikiem 222,25 pkt kończy igrzyska na 21. pozycji.
FMC26, Public domain, Wikipedia
Finał rywalizacji par tanecznych okazał się nie tylko sportowym rozstrzygnięciem, ale przede wszystkim pokazem artystycznej różnorodności na najwyższym poziomie.
Na lodzie spotkały się trzy wyraźnie odmienne wizje — Laurence Fournier Beaudry i Guillaume Cizeron, Madison Chock i Evan Bates oraz Piper Gilles i Paul Poirier udowodnili, że taniec na lodzie nie ma jednego języka. Każda z tych propozycji porywała w inny sposób: od wyrafinowanej narracji i subtelnej kontroli, przez teatralną magnetyczność, po odważną, dynamiczną ekspresję.
FMC26, Public domain, Wikipedia
Wszystko wskazuje na to, że walka o podium rozegra się w zamkniętym gronie trzech solistów, którzy jako jedyni zdołali przekroczyć barierę 100 punktów.
W zasadzie kwestia złota też wydaje się już przesądzona – Ilia Malinin (USA) prezentuje formę, która stawia go poza zasięgiem rywali i czyni niemal bezkonkurencyjnym. Yuma Kagiyama (JPN) ma solidne argumenty, by obronić swoją pozycję, jednak największą zagadką pozostaje dyspozycja, jaką zaprezentuje Adam Siao Him Fa (FRA). Francuz, choć dysponuje ogromnym potencjałem, liczne kontuzje (presja) nieraz popsuły mu programy.
Władimir Samojłow z wynikiem 77,57 pkt zajął 21. miejsce, tym samym zdobył kwalifikacje do drugiej części zawodów. BRAWO!
FMC26, Public domain, Wikipedia
Olimpijskie zmagania indywidualne przywitały widzów widowiskową listą przebojów. Z ogromną energią oddali to, co najistotniejsze w klimacie lat 90. Był to pokaz 23 programów, z których każdy przypominał dopracowany wideoklip lub wielkie sceniczne show.
Żadna z par, budując tę elektryzującą atmosferę, nie zapomniała o technice – co było widać szczególnie w przejazdach ścisłej czołówki. Dwa razy pojawiły się 4 poziomy za sekwencję kroków w charakterze tańca obowiązkowego [PSt].
Tę łyżwiarską listę 23 przebojów z rekordem kariery otwierają Laurence Fournier Beaudry / Guillaume Cizeron (FRA).
Stany Zjednoczone obroniły olimpijski tytuł z Pekinu? a może z Paryża? 😉choć droga do złota wcale nie była oczywista. Z jednej strony można mówić o kontynuacji dominacji, z drugiej — o niezwykle wyrównanej rywalizacji.
Japonia, mimo zwycięstwa w pięciu z ośmiu segmentów, musiała zadowolić się srebrnym medalem, przegrywając z USA zaledwie jednym punktem. To wynik, który tylko potwierdza, jak cienka była granica między triumfem a drugim miejscem.
Na najniższym stopniu podium z radością stanęli Włosi. Tym samym trzy kraje, powtórzyły kolejność medalową znaną z Team Trophy 2025.
Z kolei Gruzja uplasowała się tuż za podium, pozostawiając po sobie wrażenie solidnego, choć nie w pełni wykorzystanego potencjału. Kanada zamknęła czołówką najlepszych drużyn.
Wczorajsze zmagania na olimpijskiej tafli przyniosły ostateczne rozstrzygnięcia w pierwszej fazie zawodów drużynowych. Poznaliśmy finałową piątkę najlepszych zespołów, które powalczą o medale w drugiej części turnieju. Do decydującej rundy zakwalifikowały się reprezentacje Stanów Zjednoczonych, Japonii, Włoch, Kanady oraz Gruzji.
FMC26, Public domain, Wikipedia
Reprezentacja Polski ostatecznie zamknęła grupę dziesięciu najlepszych teamów świata. Choć biało-czerwonym nie udało się awansować do ścisłego finału, w ich występie można było się doszukać kilka budujących momentów.
FMC26, Public domain, Wikipedia
Już za chwilę rozpoczną się zawody drużynowe. Pierwsze łyżwiarskie zmagania podczas igrzysk olimpijskich obejmą rywalizację par tanecznych, par sportowych oraz solistek.
Z drugim numerem startowym zaprezentują się Sofiia Dovhal i Wiktor Kulesza, natomiast w konkurencji par sportowych jako trzeci na lód wyjeją Julia Szczecinina i Michał Woźniak.
Z trzecim numerem startowym wystąpi również solistka Ekaterina Kurakova.
Poniżej przedstawiono składy drużyn zawodników zgłoszonych do tańca rytmicznego oraz programów krótkich. Tabela będzie uzupełniana* na bieżąco wraz z napływem kolejnych informacji.
Niestety z powodu doznanej na treningu kontuzji w rywalizacji drużynowej nie wystąpią Deanna Stellato-Dudek i Maxime Deschamps.
Go POLAND!!!
Choć oczy całego świata będą zwrócone na ceremonię otwarcia, dla fanów łyżwiarstwa figurowego prawdziwe igrzyska zaczną się, zanim jeszcze olimpijski znicz zapłonie na San Siro.
Już w piątek, 6 lutego o godzinie 9:55, Milano Ice Skating Arena zatętni życiem, inaugurując widowiskowe zawody drużynowe. To będzie historyczny poranek dla polskiego łyżwiarstwa – po raz pierwszy nasza reprezentacja stanie do walki w pełnym składzie drużynowym.
Jako pierwsi na tafli pojawią się Sofiia Dovhal i Wiktor Kulesza, wprowadzając nas w rytm tańców rytmicznych. Tuż po nich, w siłowej i technicznej rywalizacji par sportowych, zobaczymy Julię Szczecininę i Michała Woźniaka. Pierwszy dzień zmagań zwieńczy występ solistek, gdzie o punkty dla biało-czerwonych powalczy Ekaterina Kurakova.
Poniżej szczegółowy plan: ↴↴↴
Mistrzostwa Czterech Kontynentów 2026 potwierdziły wyraźną dominację Japonii i USA. W rywalizacji tańców zwyciężyli Emilea Zingas i Vadym Kolesnik (USA) z wynikiem 202,86 pkt, a w parach sportowych triumfowali Alisa Efimova i Misha Mitrofanov (USA), uzyskując 205,34 pkt.
Wśród solistów najlepszy okazał się Kao Miura (JPN), który sięgnął po złoto z dorobkiem 273,73 pkt, natomiast w konkurencji solistek zwyciężyła Yuna Aoki (JPN) z notą 217,39 pkt.
Mimo braku największych nazwisk z USA, Japonii czy Kanady, poziom okazał się wysoki.
To ważny moment dla polskiego łyżwiarstwa. Od 28 lat – czyli od Igrzysk w Nagano – czekamy na to, by znów mieć swoich przedstawicieli w każdej olimpijskiej konkurencji.
W Mediolanie będziemy bardzo blisko powtórzenia tamtego wyniku, choć w nieco innej formule. O ile w 1998 roku nasi zawodnicy startowali indywidualnie, o tyle teraz ten pełny skład zobaczymy dzięki wywalczeniu miejsca w zawodach drużynowych.
To znaczący krok naprzód – pierwszy od lat, który budzi nadzieję na to, że
polscy łyżwiarze zadomowią się w światowej elicie. Jednak nie wybiegając w przyszłość. Dziś, cieszy sam fakt, że wspólnie jadą na Igrzyska!
Trzymamjmy mocno kciuki za każdy występ!
#MilanoCortina2026, #WinterOlympics2026
Poniżej ⇊ znajdziecie posty z serią zestawień prezentujących podium oraz najlepszych zawodników "tuż za" z krajowych mistrzostw czterech potęg: USA, Kanady, Japonii i Korei Południowej.
